O slideshow foi denunciado.
Seu SlideShare está sendo baixado. ×
Anúncio
Anúncio
Anúncio
Anúncio
Anúncio
Anúncio
Anúncio
Anúncio
Anúncio
Anúncio
Anúncio
Anúncio
Próximos SlideShares
Muzeum plakatu - prezentacja
Muzeum plakatu - prezentacja
Carregando em…3
×

Confira estes a seguir

1 de 22 Anúncio

Mais Conteúdo rRelacionado

Diapositivos para si (20)

Semelhante a Muzeum neonow (20)

Anúncio

Mais recentes (16)

Muzeum neonow

  1. 1. Muzeum Neonów w Warszawie Prezentacja w wykonaniu Klaudii Zawiślak 3RTb
  2. 2. O Muzeum Celem Muzeum Neonów jest dokumentacja oraz ochrona powojennych reklam świetlnych – neonów. Począwszy od roku 2005 instytucja angażuje się w działania związane z badaniem i odnawianiem starych neonów, będących wspomnieniem po szeroko zakrojonych projektach wielkiej neonizacji prowadzonych w krajach Bloku Wschodniego.
  3. 3. Stała kolekcja muzeum składa się z ok. stu starych neonów i innych instalacji reklamowych, które nierzadko zostały zaprojektowane przez wybitnych artystów i grafików, będących też twórcami znanej na świecie tzw. Polskiej Szkoły Plakatu. Muzeum nie zajmuje się jednak jedynie gromadzeniem neonów, które nie mogą wisieć w swoich oryginalnych lokalizacjach. Zainicjowali kampanię, której celem jest ochrona starych reklam neonowych w miejskiej scenerii w ramach projektu „Akcja Renowacja!”. O Muzeum
  4. 4. Krótka Historia Polskiego Neonu TŁO POLITYCZNE Atmosfera politycznej odwilży przełomu lat 1955/1956, nowe przepisy zezwalające na stosowanie dużych form reklamy i decyzja władz o neonizacji Warszawy były przyczyną bujnego rozkwitu neonów na warszawskich ulicach. W 1955 roku w Ministerstwie Handlu Wewnętrznego opracowano przepisy pozwalające na reklamowanie towarów i usług. Postanowiono też założyć państwowe przedsiębiorstwo „Reklama”, które zaczęło działać w lutym 1956 roku i zajęło się reklamą we wszystkich jej aspektach – od ulotek po neony.
  5. 5. Krótka Historia Polskiego Neonu Neony stanowiły dziedzinę sztuki użytkowej. Idea neonizacji związana była więc z chęcią nadania Warszawie charakteru nowoczesnego, europejskiego miasta. Neony miały być elementem dekoracyjnym, dobrze wkomponowanym w przestrzeń miejską, zharmonizowanym z architekturą. Ich autorami byli wybitni twórcy, architekci oraz graficy. W swoich projektach nawiązywali do przedwojennej szkoły grafiki, kiedy to tworzenie szyldów i reklam przestało być rzemiosłem, a stało się sztuką. Co więcej, projekty neonów musiały być zgodne z projektami architektonicznymi.
  6. 6. Krótka Historia Polskiego Neonu Projekty neonów wraz z dokumentacją techniczną były zatwierdzane przez miejski wydział urbanistyki. Po latach trafiły one do miejskich archiwów, dzięki czemu zachowały się do dzisiaj. Dokumentacja ta pozwala odtworzyć w szczegółach nie tylko, jak wyglądał proces neonizacji Warszawy, ale także przyjrzeć się regułom formalnym, które towarzyszyły uzyskiwaniu pozwoleń na umieszczanie neonów na fasadach budynków. Znane są nam także koszty produkcji tych reklam, jednak przede wszystkim udało się dzięki dokumentacji przywrócić pamięć o autorach neonów i reklam, którzy dotąd pozostawali bezimienni. „Dom Książki”, Al. Jerozolimskie 28. Marek Brudnicki, 1959 r. „KOMIS”, ul. Grójeck 22. Jan Bogusławski, 1956 r.
  7. 7. Przedsiębiorstwa reklamowe Lata 1956-1960 charakteryzowały się dynamicznym rozwojem reklamy neonowej w największych miastach Polski. W odpowiedzi na to wzrastające zapotrzebowanie pojawiło się sporo nowych zakładów, które oferowały produkcję neonów. Oprócz Przedsiębiorstwa Usług Reklamowych „Reklama” (PUR „Reklama”), działały też takie jak: Spółdzielnia Pracy S.B.D.T – Grupa Reklam Świetlnych w Warszawie, Pracownia Sztuk Plastycznych, Spółdzielnia Pracy „Spójnia” czy Spółdzielnia Pracy Reklam Świetlnych „Lumen”. Mimo że funkcjonowały one w warunkach gospodarki uspołecznionej, to ostro ze sobą konkurowały.
  8. 8. Regulacje prawne Ministerstwo Handlu Wewnętrznego sprawowało ścisłą kontrolę nad rozwojem neonizacji. W 1958 roku powstała Rada Programowa Reklamy, która określała szczegółowe wytyczne dotyczące zasad projektowania neonów. Regulacjom podlegały przede wszystkim kolory, liternictwo oraz kwestie techniczne.
  9. 9. Kolory Dla reklam świetlnych o skomplikowanym kształcie zarezerwowano kolory: żółty, zielony i czerwony. Z kolei te o prostym kształcie miały świecić co najwyżej na niebiesko i fioletowo. Dla uzyskania większej widoczności neonów koniecznie zalecono uzyskanie kontrastów: żółto-czarny, biało-zielony czy biało-czerwony. Unikano barwy niebieskiej dla neonów dachowych, ponieważ byłyby mało widoczne na tle nieba. Również typ reklamowanego obiektu determinował kolory, jakich używano.
  10. 10. Kolory Niektóre z kolorów uznano za „konsumpcyjne”. I tak czerwony używano zwykle dla oznaczenia sklepów z mięsem i wędlinami, zielony – dla punktów z warzywami i owocami, a jasnofioletowy – z produktami drogeryjnymi. Nad sklepami spożywczymi i piekarniami wisiały neony w kolorze żółtym. Natomiast na dowolność mogli sobie pozwolić sprzedawcy farb, którzy mieli neony we wszystkich kolorach tęczy. Niewskazane było natomiast stosowanie koloru niebieskiego i fioletowego w gastronomii. Także neony zdobiące obiekty zabytkowe oraz miejsca i place o znaczeniu historycznym objęte były regulacjami. Stosowano wtedy kolory: biały, jasnoniebieski i jasnofioletowy, zachowując jednorodną stylistykę dla całej ulicy.
  11. 11. Liternictwo Główną zasadą dotyczącą liternictwa była przede wszystkim dobra czytelność: w reklamach dachowych stosowano wyłącznie litery blokowe (istniał wzór wielkości liter blokowych), natomiast w reklamach umieszczonych na elewacjach budynków dopuszczano większą fantazję autora, co przekładało się na stosowanie stylizowanych liter. Treść zawsze musiała być lapidarna i krótka.
  12. 12. Kwestie techniczne Głównymi wskazówkami technicznymi były: a) zachowanie lekkości neonu, poprzez stosowanie konstrukcji ażurowych w postaci ram stalowych wypełnionych siatką metalową; b) uzyskanie jak najlepszej widoczności neonu poprzez umieszczanie liter na tle podkładów w określonym kolorze. Najlepszą widoczność neonu można było uzyskać, gdy podkład literowy był biały, co dawało aż 80% światła odbitego. I kolejno: 70% – na tle podkładu żółtego, 60% – zielonego, 50% – niebieskiego. Litery neonu na podkładzie czerwonym były najmniej widoczne (tylko 35% światła odbitego).
  13. 13. Artyści Piękno neonów, które zaczęły ozdabiać ulice Warszawy po 1956 roku, zawdzięczamy wybitnym twórcom. Dzięki dokumentacji, która się zachowała, możemy poznać autorów poszczególnych projektów i w ten sposób przyczynić się do wypełnienia luki w dziejach polskiego wzornictwa. Dziś nie ma już wątpliwości, że neony, choć wiele z nich się nie zachowało, na trwałe weszły do historii polskiej sztuki użytkowej.
  14. 14. Jan Mucharski (1900-1981) To pionier polskiej grafiki reklamowej. Z wykształcenia był architektem, ale pracował głównie jako projektant graficzny, ilustrator oraz malarz. Zalicza się go do grupy architektów-reformatorów polskiej sztuki plakatu dwudziestolecia międzywojennego. Współpracował z agencjami graficzno-reklamowymi Atelier Reklamy PLAKAT, Atelier Reklamy ARA i Atelier Reklamy Towarzystwa Księgarń Kolejowych „Ruch”. Organizował wystawy oraz projektował plakaty i neony na zamówienie różnych zakładów. Ilustracje Mucharskiego ukazywały się w „Tygodniku Handlowym”, „Tygodniku Ilustrowanym” oraz czasopiśmie „Kino”. Był założycielem Koła Artystów Grafików Reklamowych, działał również w Polskim Związku Reklamowym. W 1937 roku na Międzynarodowej Wystawie Sztuk Dekoracyjnych w Paryżu został nagrodzony dwoma medalami: złotym i brązowym. Po wojnie kontynuował pracę twórczą jako ilustrator prasowy, a także autor projektów neonów i reklam. Dopiero wiele lat po śmierci jego twórczość doczekała się monograficznej wystawy w warszawskim Muzeum Plakatu. W zachowanych projektach Mucharskiego na szczególną uwagę zasługuje reklama Hali Kopińskiej, neon sklepu Rękodzieło z Nowego Światu oraz neon Ogrodu Zoologicznego (wszystkie 1959).
  15. 15. Jan Bogusławski (1910-1982) Wybitny architekt również projektował neony, które traktował jako istotny element powstających za jego sprawą budynków. Przed wojną pracował jako architekt i projektant wnętrz. Po wojnie, którą spędził w niewoli w obozie jenieckim w Woldenbergu, wrócił do Warszawy i rozpoczął pracę w Biurze Odbudowy Stolicy. Wiele obiektów w stolicy jest jego autorstwa. Zaprojektował osiedla mieszkaniowe Grzybów i Srebrna , a wspólnie ze znakomitym architektem Bohdan Gniewiewskim (1922-1992) budynki w Alejach Jerozolimskich wraz z pierwszym w Polsce barem szybkiej obsługi Praha. Znaczną częścią jego dorobku architektonicznego stanowią projekty teatrów i oper, m.in. Opery w Madrycie, Budapeszcie i Lipsku. Zachowały się projekty neonów sklepu Chinka (Al. Jerozolimskie 25) oraz neonu Jedwabie (Al. Jerozolimskie 42), oba z 1959 roku, które ściśle są związane z projektami architektonicznymi budynków. Gniewiewski był również współautorem (razem z Bogusławskim) neonu Pralinka (Al. Jerozolimskie 29) oraz Wełny (Al. Jerozolimskie 42), oba z 1959 roku.
  16. 16. Tadeusz Rogowski Zaczynał swoją drogę artystyczną przed wojną. Urodził się we Lwowie w 1912 roku. Studiował prawo i dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim, ale prywatnie uczył się rysunku i plastyki. Od 1937 roku pracował jako grafik w przedstawicielstwie Orbisu, a także współpracował z Tadeuszem Gronowskim, twórcą polskiej szkoły plakatu. Następnie był pracownikiem tygodnika „Grafika”. Po wojnie pracował w Biurze Wydawnictw Polskiego Radia, następnie projektował neony warszawskie, współpracując z Powszechną Agencją Reklamy RSSW Prasa. Projekty Rogowskiego są najliczniej reprezentowane w archiwach i należą do najciekawszych. Oto kilkanaście przykładów: neon semaforowy Maszyny Do Szycia (ul. Marszałkowska 138, 1959), neon Warszawskiej Fabryki Mydła i Kosmetyków (ul. Szwedzka 20, 1959)), neon kina ATLANTIC (1959), neon semaforowy sklepu AGD (Al. Jerozolimskie 30, 1959), neon sklepu Warszawskiej Fabryki Motocykli (ul. Krucza 16/18, 1957), neon Teatru Dramatycznego (PKiN, 1959 – istniejący do dziś), neony restauracji Dzik i Jeleń (ul. Nowogrodzka, 1957), neon semaforowy Pijalni Piwa (ul. Marszałkowska 150, 1960), neon Domu Mody (pl. Zbawiciela, 1959), neon Polskie Nagrania (ul. Krucza 24/26, 1958).
  17. 17. Tadeusz Rogowski Maszyny Do Szycia (ul. Marszałkowska 138, 1959)
  18. 18. Zaprojektował piękny neon Księgarni Im. Stefana Żeromskiego (Al. „Solidarności” 119/125, 1958), który ostatnio pieczołowicie odrestaurowany z powrotem rozbłysł nad witryną księgarni. Na uwagę zasługują także: Neon Cepelii z placu Konstytucji (1959) oraz stacji obsługi FSO (ul. Towarowa 33, 1959). Maksymilian Krzyżanowski
  19. 19. Zbigniew Labes (1924-1978) i Marek Brudnicki Zbigniew Labes zaprojektował neon Gallux na pl. Zbawiciela (1957) oraz Centralnej Składnicy Harcerskiej (ul. Marszałkowska 82, 1958). „Bar Rarytas”, Marszałkowska 13/15. Spółdzielnia Pracy SBDT Grupa Reklam Świetlnych w Warszawie, 1957 r. Marek Brudnicki był uznanym twórcą ekslibrisów. Zaskakujące, jak dużo stworzył projektów reklam świetlnych takich jak: Kabanos dla sklepu mięsnego (Al. Jerozolimskie 23, 1959), neon Kwiaty (ul. Puławska 10, 1959) czy neon semaforowy sklepu spożywczego SAM (ul. Marszałkowska 82, 1959).
  20. 20. LATA 1980-1989 Lata 80. to koniec epoki neonów, które znikały z polskich ulic z wielu powodów. Przede wszystkim przyczynił się do tego kryzys gospodarczy, który rozpoczął się jeszcze pod koniec lat 70., oraz trwający w latach 1981-1983 stan wojenny. Nie bez wpływu dla neonów pozostał także powolny, lecz stały rozkład ekonomiczny i polityczny PRL-u, a także oszczędności w zużyciu prądu. Estetyka ulic (a tylko do takiej roli zostały w tym czasie sprowadzone neony) stała się potrzebą drugiej kategorii. Choć produkcja reklam świetlnych trwała nadal, neony były uboższe i oszczędne. Brakowało pieniędzy na regularne naprawy, w efekcie czego – niegdyś piękne i dekoracyjne neony – straszyły niekompletnymi napisami.
  21. 21. Współczesność Zmianę w postrzeganiu reklam świetlnych, które przed laty nadawały wielkomiejski sznyt stolicy, zapoczątkowało dopiero Muzeum Neonów na warszawskiej Pradze. Do niedawna jeszcze zapomniane i zdewastowane neony, dzisiaj na nowo cieszą swym blaskiem. Niestety, często już nie w swoich oryginalnych miejscach, a na ścianach wystawowych muzeum. Potrzeba było wiele wysiłku, by tchnąć życie w tę niemodną już przecież reklamę. Muzeum opiekuje się coraz większą liczbą starych neonów, ratując je od zapomnienia. Co więcej, coraz śmielej na ulice miast – zwłaszcza Warszawy – wkraczają nowe neonowe szyldy. W większości proste, jednak raz za razem zdarza się coraz ciekawszy projekt. Z modą już tak jest, że przemija i wraca. Oby i tym razem sprawdziła się ta prawidłowość.
  22. 22. Zdjęcia wykonane przez odwiedzających

×