O slideshow foi denunciado.
Seu SlideShare está sendo baixado. ×

A Memoria Dos Nosos AvóS

Carregando em…3
×

Confira estes a seguir

1 de 24
1 de 24

Mais Conteúdo rRelacionado

Audiolivros relacionados

Gratuito durante 30 dias do Scribd

Ver tudo

A Memoria Dos Nosos AvóS

  1. 1. O tesouro dos nosos avós Ana Lomba Martínez 4ºD Sara Cabral Portela 4ºD
  2. 2. Primeiras testemuñas <ul><li>Nome: Juan Bautista Portera Loureiro </li></ul><ul><li>Data de nacemento: 14 de Maio de 1928 </li></ul><ul><li>Idade: 79 anos </li></ul><ul><li>Lugar de nacemento: Camposancos </li></ul><ul><li>Nome: Josefa González Rodríguez </li></ul><ul><li>Data de nacemento: 12 de Xuño de 1934 </li></ul><ul><li>Idade: 74 anos </li></ul><ul><li>Lugar de nacemento: A Guarda. </li></ul>
  3. 3. Segundas testemuñas <ul><li>Nome: Manolo Domínguez Pacheco (alias Taxota) </li></ul><ul><li>Data de nacemento: 14 de Agosto de 1910 </li></ul><ul><li>Data de falecemento: 13 de Maio do 2007 </li></ul><ul><li>Idade: 97 anos </li></ul><ul><li>Lugar de nacemento: A Guardia </li></ul><ul><li>Nome: María Concepción Andrés García (Concha) </li></ul><ul><li>Data de nacemento: 20 de Novembro de 1909 </li></ul><ul><li>Idade: 98 anos </li></ul><ul><li>Lugar de nacemento: A Guardia </li></ul>
  4. 4. A guerra
  5. 5. Manolo Domínguez e María Concepción <ul><li>Concha defínenos a guerra desde o seu punto de vista desta forma: “As guerras son moi malas veñan de onde veñan, sexa pra un partido, sea por outra nación, unha a outra, ou que sea na misma nación, sempre son malas. Entonces claro, antes aquí, falo pola Guardia e España, pois era moita miseria a que había, moita de máis. Entonces se dous hermanos nunha casa pelean é como unha guerra porque xa lucha un con outro, e as guerras son iguales. España eran os irmáns cos irmáns, uns estaban na parte de alá, outros estaban da parte de aquí, polo tanto era unha guerra. É así foi como comenzou en España.” </li></ul><ul><li>Tamén nos comenta como a guerra é inxusta, enriquece a uns e mata a outros. Os máis poderosos eran crueis e de sangue frío, non dubidaron un segundo en sacar do cárcere á nai de Manolo, unha vez morrera seu pai, facendo que a pobre muller se atopara co ataúde e o corpo do seu marido morto nada máis abrir as portas da súa casa. </li></ul>
  6. 6. Daquela chamábannos roxos
  7. 7. Juan Bautista e Josefa González <ul><li>Cando estoupou a guerra o pai de Juan estaba embarcado en Barcelona e tivo que quedar alí. Na Guarda a súa familia xa quedou marcada como “roxa” desde aquel momento. </li></ul><ul><li>A familia de Josefa tamén quedou marcada, debido a que o seu pai fora nun dos primeiros barcos de pesca que foran a Inglaterra. El quería crear un sindicato e foi cando lle deron a condición de “roxo”, nesa época había que ser falanxista para que non te cualificaran desa forma. Como a mesma Josefa di “era unha vida moi rara” </li></ul>
  8. 8. <ul><li>O pai de Josefa, “un roxo” </li></ul>
  9. 9. Manolo Domínguez e María Concepción <ul><li>Concha cóntanos como, naquela época, por calquera cousa te levaban preso e como continuamente había que vixiar o que facías para non correr o risco de rematar no cárcere e como dous dos irmáns de Manolo foron fusilados nos Xesuítas. </li></ul>
  10. 10. Os irmáns fusilados <ul><li>E aquí temos as fotografías dos irmáns de Manolo que foron fusilados con tres homes máis, cinco en total, e os cales xa estaban casados. </li></ul>
  11. 11. Separados pola miseria
  12. 12. Manolo Domínguez e María Concepción <ul><li>Foi en Setembro cando levaron a Concha presa. Tería que estar nove meses encerrada pero déranlle a alternativa de saír do cárcere sempre que ela non falase coa familia de Manolo, pero non aceptou esa condición e cando volveu a A Guarda tivo que ter coidado de que non a collese a policía. </li></ul>
  13. 13. A dor <ul><li>Para Manolo, os duros recordos da vida pasada, xunto co seu estado de saúde no momento da entrevista, fixo que non puidera quedar debido á dor que sentía. </li></ul>
  14. 14. A dor <ul><li>É un sufrimento que esta dentro de nós, </li></ul><ul><li>sufrimos pola miseria, </li></ul><ul><li>sufrimos polo amor. </li></ul><ul><li>Sufrimos por esquecer </li></ul><ul><li>todo aquilo que xa pasou. </li></ul><ul><li>Penetra nos nosos corazóns, </li></ul><ul><li>botando raíces, pero non de flor, </li></ul><ul><li>senón raíces que nos aforcan </li></ul><ul><li>e a estas raíces chamámoslle </li></ul><ul><li>“ DOR” </li></ul>
  15. 15. Por salvar a vida
  16. 16. <ul><li>Concha cóntanos unha historia sobre unha muller que coincidira con ela no cárcere e que estaba condenada a morte. Para evitalo tivo que mentir e finxiu un embarazo pensando que en poucos meses remataría este pesadelo. Pero equivocábase. A guerra durou máis do previsto e tiña que por unha barriga improvisada con trapos. Os médicos que lle facían a revisión calaban e non dicían o do falso embarazo para evitar a morte da muller. Finalmente chegaron os nove meses e a farsa non se podía alongar durante máis tempo e desta vez tocoulle finxir un aborto. Unha noite, tódalas mulleres que nese momento tiñan o período xuntaron os seus trapos e metéronos nun cubo, salvando por segunda vez a vida da muller condenada a morte. </li></ul>
  17. 17. Perseguidos <ul><li>Concha cóntanos que foron perseguidos durante a guerra e que unicamente eran os roxos os buscados pola lei, nunca aos de dereitas. </li></ul>
  18. 18. A posguerra <ul><li>Juan e Josefa dinnos que a posguerra foi unha etapa ou época moito peor cá guerra e cunha maior duración. Afírmannos que é peor porque o país enteiro, España, estaba arrasado debido á queima de oliveiras e outros desastres como consecuencia da guerra. </li></ul><ul><li>Tamén a miseria do pobo era moi elevada, debido a que era este o que tiña que pagar as débedas que tiña Franco con Europa. </li></ul>
  19. 19. A roupa
  20. 20. A roupa <ul><li>Tanta era miseria do país durante a posguerra que as nosas testemuñas comentan que levaban a mesma roupa durante toda a semana e ó chegar o venres tiñan que lavala e secala para poder póla o sábado. </li></ul><ul><li>Tamén comentan que todo “era pecado” referíndose a forma de vestir: do xeonllo para arriba “era pecado”, de medio brazo para arriba tamén “era pecado” e sen falar de escotes, sempre había que levar todo abotoado ata o pescozo, pero ante todo a limpeza. </li></ul>
  21. 21. O estraperlo en Camposancos
  22. 22. O estraperlo <ul><li>A que nos referimos co estraperlo? Josefa defíneo como “unha especie de “trapicheo” ou intercambio de materiais ou elementos que nese momento, na posguerra, escaseaban en España debido a que se atopaba nunha situación denigrante” </li></ul><ul><li>Nas Rías Baixas consistía no intercambio, tanto de España para Portugal como de Portugal para España, de bens, como por exemplo menciñas, café, chatarra, azucre, penicilina, telas, etc. </li></ul><ul><li>A falanxe reprimía a poboación. Juan cóntanos unha experiencia persoal vivida nos tempos do estraperlo: había un falanxista que vixiaba de cerca a Juan debido a que este coñecía a súa condición de estraperlista. Os falanxistas tampouco vivían ben, aínda que a súa situación eran mellor ca do pobo. Este falanxista o ameazaba con que o ía “pillar” con mercancía. Entón Juan decidiu falar “de home a home”. Decidiu facerlle unha proposta. Preguntoulle canto diñeiro ganaba o mes, e contestoulle 1600 ptas. E así decidiu duplicarlle o soldo coa condición de que se esquecese del para sempre. Estivo así 3 anos e medio. </li></ul>
  23. 23. Conclusións <ul><li>Grazas a este traballo atopamos algo que descoñeciamos e que nos chegou moi dentro, un sufrimento que nós non vivimos pero que o pasaron os nosos maiores e que é de gran interese para nós. </li></ul><ul><li>Aprendemos o significado da guerra, da posguerra, do estraperlo… </li></ul><ul><li>Contáronnos historias e anécdotas vividas por eles mesmos que nos recordan unha frase que Juan nos comentou durante a entrevista e a cal agora sabemos que é certa, “nós vivimos mellor que os reis daquela época” </li></ul><ul><li>Un dos traballos máis enriquecedores das nosas vidas que nos ensinou moitas cousas do noso pasado non escrito nos libros, o pasado posiblemente máis cruel de todos . </li></ul>
  24. 24. Sara Cabral Portela Ana Lomba Martínez

×