 Diálogos.
Os personaxes contan a historia.
 Menciónanse os espazos onde se
desenvolve a historia.
 Aparecen anotación...
Escena III.
Un prado cun carballo. Olivia le un libro ao pé do carballo. Flora está nunha póla, vixiando o ceo. Pataco
tam...
Acto I Acto II
Pausa
Pausa
Escena I Escena II
Escena I
Acto III
Escena I Escena II
Escena
III
Teatro romano de Mérida
Galiñeiro
Bambolina
Pano
Proscenio
Foso
Grupo de autores
Ideal:
 Importancia de ser galego e da cultura galega:
o galego, as lendas, a música tradicional …
“Ga...
En 1920: fundaron a revista Nós.
Tema: cultura galega.
 Permitiu:
Transmitir coñecementos
de moitas materias
Recuperar ...
Otero Pedrayo: Vicente Risco:
Alfonso Daniel Rodríguez
Castelao
Naceu en Rianxo no 1886.
Estudou Medicina.
Foi director da revista Nós.
Exiliouse a...
Un ollo de vidro (1922)
Cousas (1926)
Os dous de sempre (1934)
Os vellos non deben de namorarse (1941)
 Preocupacíón polos máis débiles.
 Defensa do idioma galego.
 Protagonistas : campesiños,
mariñeiros …
Eu diríalles máis: prohibistes o galego nas escolas para
producirdes no espírito dos nosos rapaces un complexo de
inferior...
Se eu fose autor escribiría unha peza en dúas escenas. A obra duraría dez minutos nada máis.
Escena primeira.
Érguese o pa...
Escena segunda.
Érguese o pano e aparece un lugar elegante, adornado con moito
señorío. Enriba dunha mesa de pés de bronce...
O teatro
O teatro
O teatro
Próximos SlideShares
Carregando em…5
×

O teatro

1.879 visualizações

Publicada em

Presentación de Alba García sobre os elementos do teatro e a Xeración Nós

Publicada em: Educação
0 comentários
0 gostaram
Estatísticas
Notas
  • Seja o primeiro a comentar

  • Seja a primeira pessoa a gostar disto

Sem downloads
Visualizações
Visualizações totais
1.879
No SlideShare
0
A partir de incorporações
0
Número de incorporações
1.391
Ações
Compartilhamentos
0
Downloads
2
Comentários
0
Gostaram
0
Incorporações 0
Nenhuma incorporação

Nenhuma nota no slide

O teatro

  1. 1.  Diálogos. Os personaxes contan a historia.  Menciónanse os espazos onde se desenvolve a historia.  Aparecen anotacións entre paréntese.
  2. 2. Escena III. Un prado cun carballo. Olivia le un libro ao pé do carballo. Flora está nunha póla, vixiando o ceo. Pataco tamén está pendente do ceo, mentres Benito dá choutos – nunca para de dar choutos-, mirando para todos os lados. BENITO: Onde está? Non o vexo. Onde está? PATACO: Informa, torre de control. FLORA: Nin rastro del. A ver se foi para o Labirinto das Arañeiras. BENITO: (Alarmado) Ao Labirinto? Henri? Ao Labirinto? PATACO: O Labirinto das Arañeiras está fóra do perímetro do adestramento. É perigoso achegarse alí, para entrar e non saír vivo. Téñollo totalmente prohibido. Raúl Dans. Un mosquito de nome Henri.
  3. 3. Acto I Acto II Pausa Pausa Escena I Escena II Escena I Acto III Escena I Escena II Escena III
  4. 4. Teatro romano de Mérida
  5. 5. Galiñeiro Bambolina Pano Proscenio Foso
  6. 6. Grupo de autores Ideal:  Importancia de ser galego e da cultura galega: o galego, as lendas, a música tradicional … “Galicia é un pobo con lingua e cultura propia”
  7. 7. En 1920: fundaron a revista Nós. Tema: cultura galega.  Permitiu: Transmitir coñecementos de moitas materias Recuperar a importancia de ser galega ou galego
  8. 8. Otero Pedrayo: Vicente Risco:
  9. 9. Alfonso Daniel Rodríguez Castelao Naceu en Rianxo no 1886. Estudou Medicina. Foi director da revista Nós. Exiliouse a Bos Aires. Morreu neste país en 1950.
  10. 10. Un ollo de vidro (1922) Cousas (1926) Os dous de sempre (1934) Os vellos non deben de namorarse (1941)
  11. 11.  Preocupacíón polos máis débiles.  Defensa do idioma galego.  Protagonistas : campesiños, mariñeiros …
  12. 12. Eu diríalles máis: prohibistes o galego nas escolas para producirdes no espírito dos nosos rapaces un complexo de inferioridade, facéndolles crer que falar galego era falar mal e falar castelán era falar ben. […] Mais eu dígolles que a variedade de idiomas, coa súa variedade de culturas, é o signo distintivo da nosa especie, o que nos fai superiores aos animais. Castelao, Sempre en Galiza (1944)
  13. 13. Se eu fose autor escribiría unha peza en dúas escenas. A obra duraría dez minutos nada máis. Escena primeira. Érguese o pano e aparece unha corte aldeá. Enriba do estrume hai unha vaca morta. Ao redor da vaca hai unha vella velliña, unha muller avellentada, unha moza aposta, dúas rapaciñas bonitas, un vello patriarca e tres nenos louros. Todos choran moito e secan os ollos coas mans. Todos choran e din cousas tristes que fan rir, cousas parvas de xentes labregas, que pensan que a morte dunha vaca é unha gran desgraza. A dor debe ter moita graza para que estoupen de risa os do “patio de butacas” E cando se farten de rir os señoritos, baixará o pano.
  14. 14. Escena segunda. Érguese o pano e aparece un lugar elegante, adornado con moito señorío. Enriba dunha mesa de pés de bronce, hai unha bandexa de prata, enriba da bandexa hai unha almofada de seda, enriba da almofada hai unha cadeliña morta. A cadela morta semellará unha folerpa de neve. Ao seu redor chora unha fidalgona e dúas fidalguiñas novas. Todas elas choran e secan as bágoas con paniños de encaixe. Todas van dicindo unha a unha, as mesmas parvadas que dixeron os labregos diante da vaca morta, cousas tristes que fan rir, porque a morte dunha cadela non é para tanto. E cando a xente do galiñeiro se farte de rir a cachón, baixará o pano moi amodiño. Castelao, Cousas (1926)

×