5º domingo tob 2015 bene pagola

606 visualizações

Publicada em

0 comentários
0 gostaram
Estatísticas
Notas
  • Seja o primeiro a comentar

  • Seja a primeira pessoa a gostar disto

Sem downloads
Visualizações
Visualizações totais
606
No SlideShare
0
A partir de incorporações
0
Número de incorporações
3
Ações
Compartilhamentos
0
Downloads
2
Comentários
0
Gostaram
0
Incorporações 0
Nenhuma incorporação

Nenhuma nota no slide

5º domingo tob 2015 bene pagola

  1. 1. Música: Mahler. Sinfonía nª 5. Adagietto. Presentación:B.Areskurrinaga HC Euskara:D.Amundarain José Antonio PagolaJosé Antonio Pagola 8 febreiro 2015 5º Tempo Ordinario Marcos 1, 29 - 39  
  2. 2. No medio da súa intensa actividade de profetaNo medio da súa intensa actividade de profeta itinerante, Xesús coidou sempre a súaitinerante, Xesús coidou sempre a súa comunicación con Deus no silencio e na soidade.comunicación con Deus no silencio e na soidade. Os evanxelios conservaron o recordo dun costumeOs evanxelios conservaron o recordo dun costume seu que causou fonda impresión:seu que causou fonda impresión: Xesús soía retirarse de noite a orar.Xesús soía retirarse de noite a orar.
  3. 3. O episodio que narra Marcos axúdanos a coñecer o que significaba a oración para Xesús. A véspera fora unha xornada dura. Xesús ««curara moitoscurara moitos enfermosenfermos».».
  4. 4. O éxito fora moi grande.O éxito fora moi grande. Cafarnaum estaba conmocionada:Cafarnaum estaba conmocionada: ««A poboación enteira apiñábaseA poboación enteira apiñábase»» a carón de Xesús. Todo o mundo falaba del.
  5. 5. Esa mesma noite, «de madrugada», entre as tres eEsa mesma noite, «de madrugada», entre as tres e as seis da mañá, Xesús érguese e, sen avisar osas seis da mañá, Xesús érguese e, sen avisar os seus discípulos, retírase ao descampado.seus discípulos, retírase ao descampado. «Alí púxose a orar».
  6. 6. Necesita estar a soas co seu Pai. Non quere deixarse aturdir polo éxito. Só busca a vontade do Pai: coñecer ben o camiño que ha de percorrer.
  7. 7. Sorprendidos pola súa ausencia, Simón e os seus compañeiros corren a buscalo. Non dubidan en interromper o seu diálogo con Deus. Só queren retelo: ««Todo o mundo te buscaTodo o mundo te busca».».
  8. 8. Pero Xesús non se deixaPero Xesús non se deixa programar desde fóra. Sóprogramar desde fóra. Só pensa no proxecto de seupensa no proxecto de seu Pai.Pai. Nada nin ninguén oNada nin ninguén o apartará do seu camiño.apartará do seu camiño.
  9. 9. Non ten ningún intereseNon ten ningún interese en quedar a gozaren quedar a gozar do seu éxito en Cafarnaum.do seu éxito en Cafarnaum. Non cederá ante o entusiasmo popular.Non cederá ante o entusiasmo popular. Hai aldeas que aínda non escoitaron aHai aldeas que aínda non escoitaron a Boa Nova de Deus:Boa Nova de Deus: ««Vamos… para predicar tamén alíVamos… para predicar tamén alí».».
  10. 10. Un dos trazos máisUn dos trazos máis positivos nopositivos no cristianismocristianismo contemporáneo é vercontemporáneo é ver como se vaicomo se vai espertando aespertando a necesidade de coidarnecesidade de coidar máis a comunicaciónmáis a comunicación con Deus, o silencio econ Deus, o silencio e a meditación.a meditación. Os cristiáns máisOs cristiáns máis lúcidos e responsableslúcidos e responsables queren arrastrar aqueren arrastrar a Igrexa de hoxe a vivirIgrexa de hoxe a vivir de manera máisde manera máis contemplativa.contemplativa.
  11. 11. É urxente. Os cristiáns, polo xeral, xa non sabemos estar a soas co Pai. Os teólogos, predicadores e catequistas falamos moito de Deus, pero falamos pouco con El.
  12. 12. O costume de Xesús esqueceuse hai moito tempo.O costume de Xesús esqueceuse hai moito tempo. Nas parroquias fanse moitas reunións de traballo,Nas parroquias fanse moitas reunións de traballo, pero non sabemos retirarnos para descansar na presenza de Deus e enchernos da súa paz.
  13. 13. Cada vez somos menos para facerCada vez somos menos para facer máis cousas.máis cousas. O noso risco é caer no activismo, oO noso risco é caer no activismo, o desgaste e o baleiro interior.desgaste e o baleiro interior. Con todo, o noso problema non é terCon todo, o noso problema non é ter moitos problemas, senón non ter a forzamoitos problemas, senón non ter a forza espiritual necesaria para enfrontarnos aespiritual necesaria para enfrontarnos a eles.eles.  
  14. 14. 8 febreiro 2015 5º Tempo Ordinario Marcos 1, 29 - 39   RETIRARSE A ORAR   No medio da súa intensa actividade de profeta itinerante, Xesús coidou sempre a súa comunicación con Deus no silencio e a soidade. Os evanxeos conservaron o recordo dun costume seu que causou fonda impresión: Xesús soía retirarse de noite a orar. O episodio que narra Marcos axúdanos a coñecer o que significaba a oración para Xesús. A véspera fora unha xornada dura. Xesús «curara moitos enfermos». O éxito fora moi grande. Cafarnaum estaba conmocionada: «A poboación enteira apiñábase» a carón de Xesús. Todo o mundo falaba del. Esa mesma noite, «de madrugada», entre as tres e as seis da mañá, Xesús érguese e, sen avisar os ses discípulos, retírase ao descampado. «Alí púxose a orar». Necesita estar a soas co seu Pai. Non quere deixarse aturdir polo éxito. Só busca a vontade do Pai: coñecer ben o camiño que ha de percorrer. Sorprendidos pola súaa ausencia, Simón e os seus compañeiros corren a buscalo. Non dubidan en interromper o seu diálogo con Deus. Só queren retelo: «Todo o mundo te busca». Pero Xesús non se deja programar desde fóra. Só pensa no proxecto de seu Pai. Nada nin ninguén o apartará do seu camiño. Non ten ningún interese en quedar a gozar do seu éxito en Cafarnaum. Non cederá ante o entusiasmo popular. Hai aldeas que aínda non escoitaron a Boa Nova de Deus: «Vamos… para predicar tamén allí». Un dos trazos máis positivos no cristianismo contemporáneo é ver como se vai espertando a necesidade de coidar máis a comunicación con Deus, o silencio e a meditación. Os cristiáns máis lúcidos e responsables queren arrastrar a Igrexa de hoxe a vivir de maneira máis contemplativa. É urxente. Os cristiáns, polo xeral, xa non sabemos estar a soas co Pai. Os teólogos, predicadores e catequistas falamos moito de Deus, pero falamos pouco con El. O costume de Xesús esqueceuse hai moito tiempo. Nas parroquias fanse moitas reunións de traballo, pero non sabemos retirarnos para descansar na presenza de Deus e enchernos da súa paz. Cada vez somos menos para facer máis cousas. O noso risco é caer no activismo, o desgaste e o baleiro interior. Con todo, o noso problema non é ter moitos problemas, senón nom ter a forza espiritual necesaria para enfrontarnos a eles.  José Antoniio Pagola

×