29º domingo toa 2014 bene pagola

367 visualizações

Publicada em

0 comentários
0 gostaram
Estatísticas
Notas
  • Seja o primeiro a comentar

  • Seja a primeira pessoa a gostar disto

Sem downloads
Visualizações
Visualizações totais
367
No SlideShare
0
A partir de incorporações
0
Número de incorporações
2
Ações
Compartilhamentos
0
Downloads
2
Comentários
0
Gostaram
0
Incorporações 0
Nenhuma incorporação

Nenhuma nota no slide

29º domingo toa 2014 bene pagola

  1. 1. O S P O B R E S S O N D E D E U S Música: Bach. Aria de a Suite en Re Presentación:B.Areskurrinaga HC Euskaraz:D.AmundarainRe.
  2. 2. ÁÁss ccoossttaass ddee XXeessúúss,, ooss ffaarriisseeooss cchheeggaann aa uunn aaccoorrddoo ppaarraa pprreeppaarraarrllllee uunnhhaa ttrraammppaa ddeecciissiivvaa.. NNoonn vveeññeenn eelleess mmeessmmooss aa eennccoonnttrraarrssee ccoonn eell.. EEnnvvííaannlllleess uunnss ddiissccííppuullooss aaccoommppaaññaaddooss ppoorr uunnss ppaarrttiiddaarriiooss ddee HHeerrooddeess AAnnttiippaass.. TTaall vveezz,, nnoonn ffaallttaann eennttrree eesstteess aallggúúnnss ppooddeerroossooss rreeccaaddaaddoorreess ddooss ttrriibbuuttooss ppaarraa RRoommaa..
  3. 3. A trampa está ben pensada: ““É lícito pagar iimmppoossttooss aaoo CCééssaarr oouu nnoonn??””.. Se responde negativamente, poderano acusar de rebelión contra Roma.
  4. 4. Se lexitima o ppaaggoo ddee ttrriibbuuttooss,, qquueeddaarráá ddeesspprreessttiixxiiaaddoo aannttee aaqquueelleess ppoobbrreess ccaammppeessiiññooss qquuee vviivveenn oopprriimmiiddooss ppoollooss iimmppoossttooss,, ee aaooss qquuee eell aammaa ee ddeeffeennddee ccoonn ttooddaass aass ssúúaass ffoorrzzaass..
  5. 5. A resposta de XXeessúúss ffooii rreessuummiiddaa ddee mmaanneeiirraa llaappiiddaarriiaa aaoo lloonnggoo ddooss ssééccuullooss nneesstteess tteerrmmooss:: ““AAoo CCééssaarr oo qquuee éé ddoo CCééssaarr ee aa DDeeuuss oo qquuee éé ddee DDeeuuss””..
  6. 6. PPoouuccaass ppaallaabbrraass ddee XXeessúúss tteerráánn ssiiddoo cciittaaddaass ttaannttoo ccoommoo eessttaass.. ee nniinngguunnhhaa,, ttaall vveezz,, mmááiiss ddiissttoorrssiioonnaaddaa ee mmaanniippuullaaddaa ddeessddee iinntteerreesseess mmooii aalllleeooss aaoo PPrrooffeettaa,, ddeeffeennssoorr ddooss ppoobbrreess..
  7. 7. Xesús non está pensando en Deus e no César de Roma como dous poderes que poden esixir cada un deles, no seu propio campo, os seus dereitos aos seus súbditos. Como todo xudeu fiel, Xesús sabe que a Deus “lle pertenece a terra e todo o que contén, o orbe e todos os seus habitantes” (salmo 24). Que pode ser do César que non sexa de Deus? Acaso os súbditos do emperador, non son fillos e fillas de Deus?
  8. 8. Xesús non ssee ddeettéénn nnaass ddiiffeerreenntteess ppoossiicciióónnss qquuee eennffrroonnttaann nnaaqquueellaa ssoocciieeddaaddee aa hheerrooddiiaannooss,, ssaadduucceeooss oouu ffaarriisseeooss ssoobbrree ooss ttrriibbuuttooss aa RRoommaa ee oo sseeuu ssiiggnniiffiiccaaddoo:: ssee lleevvaann ““aa mmooeeddaa ddoo iimmppuueessttoo”” nnaass ssúúaass bboollssaass,, qquuee ccuummpprraann aass ssúúaass oobblliiggaass.. PPeerroo eell nnoonn vviivvee aaoo sseerrvviizzoo ddoo IImmppeerriioo ddee RRoommaa,, sseennóónn aabbrriinnddoo ccaammiiññooss aaoo rreeiinnoo ddee DDeeuuss ee áá ssúúaa xxuussttiizzaa..
  9. 9. Por iso, recórdalles algo que ninguén lle preguntou: “Dade a Deus o que é de Deus”. É dicir, non deades a ningún César o que só é de Deus: a vida dos seus fillos e fillas.
  10. 10. Como repetiu tantas veces aos seus seguidores, os pobres son de Deus, os pequenos son os seus predilectos, o reino de Deus perténcelles. Ninguén ha de abusar deles.
  11. 11. Non se ha de sacrificar a vida, a dignidade ou a felicidade das persoas a ningún poder. E, sen dúbida, ningún poder sacrifica hoxe máis vidas e causa máis sufrimento, fame e destrución que esa “ditadura dunha economía sen rostro e sen un obxectivo verdadeiramente humano” que, segundo o papa Francisco, lograron impoñer os poderosos da Terra.
  12. 12. Non podemos permanecer pasivos e indiferentes acalando a voz da nosa conciencia na práctica relixiosa.
  13. 13. OS POBRES SON DE DEUS Ás costas de Xesús, os fariseos chegan a un acordo para prepararlle unha trampa decisiva. Non veñen eles mesmos a encontrarse con el. Envíanlle uns discípulos acompañados por uns partidarios de Herodes Antipas. Tal vez, non faltan entre estes algúns poderosos recadadores dos tributos para Roma. A trampa está ben pensada: “É lícito pagar impostos ao César ou non?”. Se responde negativamente, poderano acusar de rebelión contra Roma. Se lexitima o pago de tributos, quedará desprestixiado ante aqueles pobres campesiños que viven oprimidos polos impostos, e aos que el ama e defende con todas as súas forzas. A resposta de Xesús foi resumida de maneira lapidaria ao longo dos séculos nestes termos: “Ao César o que é do César e a Deus o que é de Deus”. Poucas palabras de Xesús terán sido citadas tanto como estas. E ningunha, tal vez, máis distorsionada e manipulada desde intereses moi alleos ao Profeta, defensor dos pobres. Xesús non está pensando en Deus e no César de Roma como dous poderes que poden esixir cada un deles, no seu propio campo, os seus dereitos aos seus súbditos. Como todo xudeu fiel, Xesús sabe que a Deus “lle pertence a terra e todo o que contén, o orbe e todos os seus habitantes” (salmo 24). Que pode ser do César que non sexa de Deus? Acaso os súbditos do emperador, non son fillos e fillas de Deus? Xesús non se detén nas diferentes posicións que enfrontan naquela sociedade a herodianos, saduceos o fariseos sobre os tributos a Roma e o seu significado: se levan “a moeda do imposto” nas súas bolsas, que cumpran as súas obrigacións. Pero el non vive ao servizo do Imperio de Roma, senón abrindo camiños ao reino de Deus e á súa xustiza. Por iso, recórdalles algo que ninguén lle preguntou: “Dade a Deus o que é de Deus”. É dicir, non deades a ningún César o que só é de Deus: a vida dos seus fillos e fillas. Como repetiu tantas veces aos seus seguidores, os pobres son de Deus, os pequenos son os seus predilectos, o reino de Deus perténcelles. Ninguén ha de abusar deles. Non se ha de sacrificar a vida, a dignidade ou a felicidade das persoas a ningún poder. E, sen dúbida, ningún poder sacrifica hoxe máis vidas e causa máis sufrimento, fame e destrución que esa “ditadura dunha economía sen rostro e sen un obxectivo verdadeiramente humano” que, segundo o papa Francisco, lograron impoñer os poderosos da Terra. Non podemos permanecer pasivos e indiferentes acalando a voz da nosa conciencia na práctica relixiosa. José Antonio Pagola

×