28º domingo toa 2014 bene pagola

275 visualizações

Publicada em

0 comentários
0 gostaram
Estatísticas
Notas
  • Seja o primeiro a comentar

  • Seja a primeira pessoa a gostar disto

Sem downloads
Visualizações
Visualizações totais
275
No SlideShare
0
A partir de incorporações
0
Número de incorporações
3
Ações
Compartilhamentos
0
Downloads
1
Comentários
0
Gostaram
0
Incorporações 0
Nenhuma incorporação

Nenhuma nota no slide

28º domingo toa 2014 bene pagola

  1. 1. 12 de outubro de 2014 28º Tempo ordinario Mateu 22, 1-14 José Antonio Pagola Rede evanxelizadora BUENAS NOTICIAS Contribúe a difundir a invitación de Deus. Pásao. Música: Adagio concierto nº 12 Presentación:B.Areskurrinaga HC Euskaraz: D.Amundarain
  2. 2. XXeessúúss ccooññeeccííaa mmooii bbeenn ccoommoo ggoozzaabbaann ooss ccaammppeessiiññooss ddee GGaalliilleeaa nnaass vvooddaass qquuee ssee celebraban nas aldeas. Sen dúbida, el mesmo tomou parte en máis dunha. Que experiencia podía haber máis gozosa para aquelas xentes que ser invitados a unha voda e poder sentar cos veciños a compartir xuntos un banquete de vodas?
  3. 3. Este recordo vviivviiddoo ddeessddee nneennoo AAxxuuddoouunnoo,, nnaallggúúnn mmoommeennttoo,, aa ccoommuunniiccaarr aa ssúúaa eexxppeerriieenncciiaa ddee DDeeuuss dduunnhhaa mmaanneeiirraa nnoovvaa ee ssoorrpprreennddeennttee..
  4. 4. SSeegguunnddoo XXeessúúss,, DDeeuuss eessttáá pprreeppaarraannddoo uunn bbaannqquueettee ffiinnaall ppaarraa ttooddooss ooss sseeuuss ffiillllooss ppooiiss aa ttooddooss ooss qquueerree vveerr sseennttaaddooss,, xxuunnttoo aa ééll,, ggoozzaannddoo ppaarraa sseemmpprree dduunnhhaa vviiddaa pplleennaammeennttee ddiittoossaa..
  5. 5. Podemos dicir que Xesús entendeu a súa vida enteira como unha grande invitación a unha festa final en nome de Deus. Por iso, Xesús non impón nada á forza, non presiona a ninguén.
  6. 6. AAnnuunncciiaa aa BBooaa NNoovvaa ddee DDeeuuss,, eessppeerrttaa aa ccoonnffiiaannzzaa nnoo PPaaii,, aacceennddee nnooss ccoorraazzóónnss aa eessppeerraannzzaa.. AA ttooddooss lllleess hhaa ddee cchheeggaarr aa ssúúaa iinnvviittaacciióónn..
  7. 7. QQuuee ffooii ddeessttaa iinnvviittaacciióónn ddee DDeeuuss?? QQuueenn aa aannuunncciiaa?? QQuueenn aa eessccooiittaa?? OOnnddee ssee ffaallaa nnaa IIggrreexxaa ddeessttaa ffeessttaa ffiinnaall??
  8. 8. Satisfeitos co noso benestar, xordos ao que non sexan os nosos intereses inmediatos, parécenos que xa non necesitamos de Deus. Acostumarémonos pouco a pouco a vivir sen necesidade de alimentar unha esperanza última?
  9. 9. Xesús era realista. Sabía que a invitación de Deus pode ser rexeitada. Na parábola dos “invitados á voda” fálase de diversas reaccións dos invitados.
  10. 10. Uns rexeitan a invitación de maneira consciente e rotunda: “non quixeron ir. Outros responden con absoluta indiferenza: “non fixeron caso”. Impórtanlles máis as súas terras e negocios..
  11. 11. Pero, segundo a parábola, Deus non se desalenta. Por encima de todo, haberá unha festa final. O desexo de Deus é que a sala do banquete se encha de invitados.
  12. 12. Por iso, hai que ir ás “ encrucilladas dos camiños”, Por onde andan tantas xentes errantes, que viven sen esperanza e sen futuro. A Igrexa ha de seguir anunciando con fe e alegría a invitación de Deus proclamada no Evanxeo de Xesús.
  13. 13. OO ppaappaa FFrraanncciissccoo eessttáá pprreeooccuuppaaddoo ppoorr uunnhhaa pprreeddiiccaacciióónn qquuee ssee oobbsseessiioonnaa ““ppoollaa ttrraannssmmiissiióónn ddeessaarrttiiccuullaaddaa dduunnhhaa mmuullttiittuuddee ddee ddoouuttrriinnaass qquuee ssee iinntteennttaa iimmppooññeerr áá ffoorrzzaa ddee iinnssiisstteenncciiaa””..
  14. 14. O maior ppeerriiggoo eessttáá sseegguunnddoo eell nnaa qquuee xxaa ““nnoonn sseerráá pprrooppiiaammeennttee oo EEvvaannxxeeoo oo qquuee ssee aannuunncciiee,, sseennóónn aallggúúnnss aacceennttooss ddoouuttrriinnaaiiss oouu mmoorraaiiss qquuee pprroocceeddeenn ddee ddeetteerrmmiinnaaddaass ooppcciióónnss ideolóxicas. A mensaxe correrá o risco de perder a súa frescura e deixará de ter recendo a Evanxeo”.
  15. 15. INVITACIÓN Xesús coñecía moi ben como gozaban os campesiños de Galilea nas vodas que se celebraban nas aldeas. Sen dúbida, el mesmo tomou parte en máis dunha. Que experiencia podía haber máis gozosa para aquelas xentes que ser invitados a unha voda e poder sentar cos veciños a compartir xuntos un banquete de vodas? Este recordo vivido desde neno axudouno nalgún momento a comunicar súa experiencia de Deus dunha maneira nova e sorprendente. Segundo Xesús, Deus está preparando un banquete final para todos os seus fillos pois a todos os quere ver sentados, xunto a el, gozando para sempre dunha vida plenamente ditosa. Podemos dicir que Xesús entendeu a súa vida enteira como unha grande invitación a unha festa final en nome de Deus. Por iso, Xesús non impón nada á forza, non presiona a ninguén. Anuncia a Boa Nova de Deus, esperta a confianza no Pai, acende nos corazóns a esperanza. A todos lles ha de chegar a súa invitación. Que foi desta invitación de Deus? Quen a anuncia? Quen a escoita? Onde se fala na Igrexa desta festa final? Satisfeitos co noso benestar, xordos ao que non sexan os nosos intereses inmediatos, parécenos que xa non necesitamos de Deus. Acostumarémonos pouco a pouco a vivir sen necesidade de alimentar unha esperanza última? Xesús era realista. Sabía que a invitación de Deus pode ser rexeitada. Na parábola dos “invitados á voda” fálase de diversas reaccións dos invitados. Uns rexeitan a invitación de maneira consciente e rotunda: “non quixeron ir. Outros responden con absoluta indiferenza: “non fixeron caso”. Impórtanlles máis as súas terras e negocios. Pero, segundo a parábola, Deus non se desalenta. Por encima de todo, haberá unha festa final. O desexo de Deus é que a sala do banquete se encha de invitados. Por iso, hai que ir ás “encrucilladas dos camiños”, por onde andan tantas xentes errantes, que viven sen esperanza e sen futuro. A Igrexa ha de seguir anunciando con fe e alegría a invitación de Deus proclamada no Evanxeo de Xesús. O papa Francisco está preocupado por unha predicación que se obsesiona “pola transmisión desarticulada dunha multitude de doutrinas que se intenta impoñer á forza de insistencia”. O maior perigo está segundo el no que xa “non será propiamente o Evanxeo o que se anuncie, senón algúns acentos doutrinais ou morais que proceden de determinadas opcións ideolóxicas. A mensaxe correrá o risco de perder a súa frescura e deixará de ter recendo a Evanxeo”. José Antonio Pagola

×