O slideshow foi denunciado.
Utilizamos seu perfil e dados de atividades no LinkedIn para personalizar e exibir anúncios mais relevantes. Altere suas preferências de anúncios quando desejar.

Η Παθολογία του Πολέμου, Θουκυδίδη Ιστορίες, Βιβλίο3ο, κεφ. 82 83

Η Παθολογία του πολέμου, Θουκυδίδη Ιστορίες, Βιβλίο3ο, κεφ. 82 83

  • Entre para ver os comentários

Η Παθολογία του Πολέμου, Θουκυδίδη Ιστορίες, Βιβλίο3ο, κεφ. 82 83

  1. 1. Η ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ, Βιβλίο 3. Κεφάλαιο 82[1] Σ αυτές τις ακρότητες έφτασε ο εμφύλιος πόλεμος και προκάλεσε μεγάληεντύπωση, γιατί ήταν ο πρώτος που έγινε. Αργότερα μπορεί κανείς να πη ότιολόκληρος ο Ελληνισμός συνταράχτηκε, γιατί παντού σημειώθηκαν εμφύλιοισπαραγμοί. Οι δημοκρατικοί καλούσαν τους Αθηναίους να τους βοηθήσουν και οιολιγαρχικοί τους Λακεδαιμονίους. Όσο διαρκούσε η ειρήνη δεν είχαν ούτεπρόφαση, αλλά ούτε την διάθεση να τους καλέσουν για βοήθεια. Με τον πόλεμο,όμως, καθεμιά από τις αντίπαλες πολιτικές παρατάξεις μπορούσε εύκολα να βρηευκαιρία να προκαλέση εξωτερική επέμβαση για να καταστρέψη τους αντιπάλουςτης και να ενισχυθή η ίδια για ν ανατρέψη το πολίτευμα. [2] Οι εμφύλιεςσυγκρούσεις έφεραν μεγάλες κι αμέτρητες συμφορές στις πολιτείες, συμφορές πουγίνονται και θα γίνωνται πάντα όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου, συμφορέςπου μπορεί να είναι βαρύτερες ή ελαφρότερες κ έχουν διαφορετική μορφήανάλογα με τις περιστάσεις. Σε καιρό ειρήνης και όταν ευημερή ο κόσμος και οιπολιτείες, οι άνθρωποι είναι ήρεμοι γιατί δεν τους πιέζουν ανάγκες φοβερές. Αλλόταν έρθη ο πόλεμος που φέρνει στους ανθρώπους την καθημερινή στέρηση,γίνεται δάσκαλος της βίας κ ερεθίζει τα πνεύματα του πλήθους σύμφωνα με τιςκαταστάσεις που δημιουργεί. [3] O εμφύλιος πόλεμος, λοιπόν, μεταδόθηκε απόπολιτεία σε πολιτεία. Κι όσες πολιτείες έμειναν τελευταίες, έχοντας μάθει τι είχεγίνει αλλού, προσπαθούσαν να υπερβάλουν σ επινοητικότητα, σε ύπουλα μέσα καισε ανήκουστες εκδικήσεις. [4] Για να δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμακαι την σημασία των λέξεων. Η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία καιαφοσίωση στο κόμμα, η προσωπική διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία πουΣχόλιο [Tp1]: ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΕΜΦΥΛΙΩΝΠΟΛΕΜΩΝ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣΣχόλιο [Tp2]: πρωταίτιος συμφορώνΣχόλιο [Tp3]:διείσδυση «μεγάλων δυνάμεων» σταεσωτερικά μικρών πόλεων - κρατώνΣχόλιο [Tp4]:«καὶ ἐπέπεσε πολλὰ καὶ χαλεπὰ κατὰστάσιν ταῖς πόλεσι, γιγνόμενα μὲν καὶαἰεὶ ἐσόμενα, ἕως ἂν ἡ αὐτὴ φύσιςἀνθρώπων ᾖ»διαχρονική ιδέαΣχόλιο [Tp5]:«ὁ δὲ πόλεμος βίαιος διδάσκαλος»διαχρονική ιδέαΣχόλιο [Tp6]:ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ «ΜΕΤΑΦΡΑΖΟΝΤΑΙ» ΣΕΘΕΤΙΚΑΣχόλιο [Tp7]:ΤΑ ΘΕΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝΠΟΛΕΜΟ «ΜΕΤΑΦΡΑΖΟΝΤΑΙ» ΣΕΑΡΝΗΤΙΚΑ
  2. 2. κρύβεται πίσω από εύλογες προφάσεις και η σωφροσύνη προσωπίδα τηςανανδρείας. Η παραφορά θεωρήθηκε ανδρική αρετή, ενώ η τάση να εξετάζωνταιπροσεκτικά όλες οι όψεις ενός ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση για υπεκφυγή. [5]Όποιος ήταν έξαλλος γινόταν ακουστός, ενώ όποιος έφερνε αντιρρήσεις γινότανύποπτος. Όποιον επινοούσε κανένα τέχνασμα και πετύχαινε, τον θεωρούσανσπουδαίο, κι όποιον υποψιαζόταν σύγκαιρα και φανέρωνε τα σχέδια τουαντιπάλου, τον θεωρούσαν ακόμα πιο σπουδαίο. Ενώ όποιος ήταν αρκετάπρονοητικός, ώστε να μην χρειαστούν τέτοια μέσα, θεωρούσαν ότι διαλύει τοκόμμα και ότι είναι τρομοκρατημένος από την αντίπαλη παράταξη. Με μια λέξη,όποιος πρόφταινε να κάνη κακό πριν από άλλον, ήταν άξιος επαίνου, καθώς κεκείνος που παρακινούσε στο κακό όποιον δεν είχε σκεφτή να το κάνη. [6] Αλλάκαι η συγγένεια θεωρήθηκε χαλαρότερος δεσμός από την κομματική αλληλεγγύη,γιατί οι ομοϊδεάτες ήσαν έτοιμοι να επιχειρήσουν ό,τιδήποτε, χωρίς δισταγμό, καιτούτο επειδή τα κόμματα δεν σχηματίστηκαν για να επιδιώξουν κοινή ωφέλεια μενόμιμα μέσα, αλλά, αντίθετα, για να ικανοποιήσουν την πλεονεξία τουςπαρανομώντας. Και η μεταξύ τους αλληλεγγύη βασιζόταν περισσότερο στηνσυνενοχή τους παρά στους όρκους τους στους θεούς. [7] Τις εύλογες προτάσεις τωναντιπάλων τις δέχονταν με υστεροβουλία και όχι με ειλικρίνεια για να φυλαχτούναπό ένα κακό αν οι άλλοι ήσαν πιο δυνατοί. Και προτιμούσαν να εκδικηθούν γιακάποιο κακό αντί να προσπαθήσουν να μην το πάθουν. Όταν έκαναν όρκους γιακάποια συμφιλίωση, τους κρατούσαν τόσο μόνο όσο δεν είχαν την δύναμη να τουςκαταπατήσουν, μη έχοντας να περιμένουν βοήθεια από αλλού. Αλλά μόλιςπαρουσιαζόταν ευκαιρία, εκείνοι που πρώτοι είχαν ξαναβρεί το θάρρος τους, ανέβλεπαν ότι οι αντίπαλοι τους ήσαν αφύλαχτοι, τους χτυπούσαν κ ένοιωθανΣχόλιο [Tp8]:ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝΚΟΜΜΑΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝΣχόλιο [Tp9]: ανομίαΣχόλιο [Tp10]: πλεονεξίαΣχόλιο [Tp11]: παρανομίαΣχόλιο [Tp12]: συνενοχήΣχόλιο [Tp13]: υστεροβουλίαΣχόλιο [Tp14]: ανειλικρίνειαΣχόλιο [Tp15]: εκδικητικότηταΣχόλιο [Tp16]: επιορκία
  3. 3. μεγαλύτερη χαρά να τους βλάψουν εξαπατώντας τους, παρά χτυπώντας τουςανοιχτά. Θεωρούσαν ότι ο τρόπος αυτός όχι μόνο είναι πιο ασφαλής αλλά καιβραβείο σε αγώνα δόλου. Γενικά είναι ευκολώτερο να φαίνωνται επιδέξιοι οικακούργοι, παρά να θεωρούνται τίμιοι όσοι δεν είναι δόλιοι. Οι περισσότεροιάνθρωποι προτιμούν να κάνουν το κακό και να θεωρούνται έξυπνοι, παρά να είναικαλοί και να τους λένε κουτούς. [8] Αιτία όλων αυτών ήταν η φιλαρχία που έχει ρίζατην πλεονεξία και την φιλοδοξία που έσπρωχναν τις φατρίες ν αγωνίζωνται μελύσσα. Οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πολιτείες, πρόβαλλαν ωραίασυνθήματα. Ισότητα των πολιτών από την μια μεριά, σωφροσύνη τηςαριστοκρατικής διοίκησης από την άλλη. Προσποιούνταν έτσι ότι υπηρετούν τηνπολιτεία, ενώ πραγματικά ήθελαν να ικανοποιήσουν προσωπικά συμφέροντα καιαγωνίζονταν με κάθε τρόπο να νικήσουν τους αντιπάλους τους. Τούτο τουςοδηγούσε να κάνουν τα φοβερώτερα πράματα επιδιώκοντας να εκδικηθούν τουςαντιπάλους τους, όχι ως το σημείο που επιτρέπει η δικαιοσύνη ή το συμφέρον τηςπολιτείας, αλλά κάνοντας τις αγριότερες πράξεις, με μοναδικό κριτήριο τηνικανοποίηση του κόμματος τους. Καταδίκαζαν άνομα τους αντιπάλους τους ήάρπαζαν βίαια την εξουσία, έτοιμοι να κορέσουν το μίσος τους. Καμιά από τις δύοπαρατάξεις δεν είχε κανέναν ηθικό φραγμό κ εκτιμούσε περισσότερο όσουςκατόρθωναν να κρύβουν κάτω από ωραία λόγια φοβερές πράξεις. Όσοι πολίτεςήταν μετριοπαθείς θανατώνονταν από την μια ή την άλλη παράταξη, είτε επειδήείχαν αρνηθή να πάρουν μέρος στον αγώνα είτε επειδή η ιδέα και μόνο ότι θαμπορούσαν να επιζήσουν προκαλούσε εναντίον τους τον φθόνο.Σχόλιο [Tp17]: χαιρεκακίαΣχόλιο [Tp18]: εξαπάτησηΣχόλιο [Tp19]:ύπουλα, πισώπλατα χτυπήματαΣχόλιο [Tp20]: δολιότηταΣχόλιο [Tp21]:κακό = εξυπνάδακαλό = κουταμάραΣχόλιο [Tp22]: φιλαρχίαΣχόλιο [Tp23]: πλεονεξίαΣχόλιο [Tp24]: φιλοδοξίαΣχόλιο [Tp25]: φατριασμόςΣχόλιο [Tp26]:προσποίηση κομματικών ταγώνΣχόλιο [Tp27]: συμφεροντολογίαΣχόλιο [Tp28]: εκδικητικότηταΣχόλιο [Tp29]:«άνομη δικαιοσύνη» = αδικίαΣχόλιο [Tp30]:πραξικοπηματική λήψη εξουσίαςΣχόλιο [Tp31]: μνησικακίαΣχόλιο [Tp32]:έλλειψη ηθικών φραγμών, ανηθικότηταΣχόλιο [Tp33]: κρυψίνοιαΣχόλιο [Tp34]: υποκρισίαΣχόλιο [Tp35]: θανάτωση μετριοπαθώνΣχόλιο [Tp36]: φθόνος
  4. 4. Η ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ, Βιβλίο 3. Κεφάλαιο 83[1] Έτσι οι εμφύλιοι σπαραγμοί έγιναν αιτία ν απλωθή σ όλο τον ελληνικό κόσμοκάθε μορφή κακίας και το ήθος, που είναι το κύριο γνώρισμα της ευγενικής ψυχής,κατάντησε να είναι καταγέλαστο κ εξαφανίστηκε. [2] Ο ανταγωνισμός δημιούργησεαπόλυτη δυσπιστία και δεν υπήρχε τρόπος που να μπορή να την διαλύση, ούτεεγγυήσεις ούτε όρκοι φοβεροί. Όλοι, όταν επικρατούσαν, ξέροντας ότι δεν υπήρχεελπίδα να κρατηθούν μόνιμα στην εξουσία, προτιμούσαν, αντί να δώσουν πίστηστους αντιπάλους τους, να πάρουν τα μέτρα τους για να μην πάθουν οι ίδιοι. [3] Τιςπερισσότερες φορές επικρατούσαν οι διανοητικά κατώτεροι. Φοβόνταν την δικήτους ανεπάρκεια και την ικανότητα των αντιπάλων τους κ έτσι, για να μηννικηθούν στην συζήτηση και για να μην πέσουν θύματα των όσων οι άλλοι θαεπινοούσαν, δεν είχαν κανένα δισταγμό να προχωρήσουν σε βίαιες πράξεις. [4]Όσοι, πάλι, περιφρονούσαν τους αντιπάλους τους, νόμιζαν ότι μπορούσανσύγκαιρα να καταλάβουν τα σχέδιά τους. Θεωρούσαν ότι δεν ήταν ανάγκη ναμεταχειριστούν βία για τα όσα μπορούσαν, καθώς νόμιζαν, να πετύχουν με τιςραδιουργίες τους. Έτσι, τις περισσότερες φορές, δεν φυλάγονταν και οι αντίπαλοίτους τούς αφάνιζαν.Σχόλιο [Tp37]:ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΕΜΦΥΛΙΩΝΠΟΛΕΜΩΝΣχόλιο [Tp38]: κακίαΣχόλιο [Tp39]: ανηθικότηταΣχόλιο [Tp40]: ανταγωνισμόςΣχόλιο [Tp41]: δυσπιστίαΣχόλιο [Tp42]: αδυναμία εγγυήσεωνΣχόλιο [Tp43]: αναξιοπιστία όρκωνΣχόλιο [Tp44]: έλλειψη εμπιστοσύνηςΣχόλιο [Tp45]:προφυλάξεις λόγω καχυποψίαςΣχόλιο [Tp46]:αναξιοκρατία, υπερίσχυση ανοησίαςΣχόλιο [Tp47]:φόβος λόγω ανεπάρκειαςΣχόλιο [Tp48]: μηχανορραφίεςΣχόλιο [Tp49]: βιαιότητεςΣχόλιο [Tp50]:περιφρόνηση αντιπάλωνΣχόλιο [Tp51]:υπερεκτίμηση δυνατοτήτωνΣχόλιο [Tp52]: ραδιουργίεςΣχόλιο [Tp53]: ήττα, αφανισμός

×