Libro 4.

2.324 visualizações

Publicada em

0 comentários
0 gostaram
Estatísticas
Notas
  • Seja o primeiro a comentar

  • Seja a primeira pessoa a gostar disto

Sem downloads
Visualizações
Visualizações totais
2.324
No SlideShare
0
A partir de incorporações
0
Número de incorporações
1.920
Ações
Compartilhamentos
0
Downloads
0
Comentários
0
Gostaram
0
Incorporações 0
Nenhuma incorporação

Nenhuma nota no slide

Libro 4.

  1. 1. HAI TANTA VIDA NO MAR,COMO NO TEU CORAZÓN.
  2. 2. O 4 de maio de 2008.16 Rúa Porto, Aguiño.Miña querida Susana:Téñote que contar algo. É importante, atende ben. Pode que esta carta techegue ou non. Tiven outra predición. Non te asustes. Pase o que pase,lee esta carta. Onte escribinte isto, para que a leas o mais pronto posible.Acabábame de espertar e vin todo o que me ía acontecer reflexado noespello do baño. Como ven sabes, non volvo ata dentro de 11 meses elevo un. O viaxe non durará tanto. No segundo mes tócame estar enEscocia. Antes de chegar sufriremos unha gran e terrible tormenta quefará que moitos de nós morramos, eu caerei e levarei un bo susto, peronada mais. Non vas a crer o que nos vai pasar. Atopamos a Nessie, omonstro do lago Ness. Foi el quen me salvou. É incrible. Sublime. É unpouco mais grande ca un elefante, e tan divertido como un golfiño. Averdade e que vamos a ter moitas grandes aventuras. Aquí amósote unhafotografía.
  3. 3. Cando marchemos de alí, o capitán sufrirá un infarto. E fareime eu cargo,pero deixareille o mando a Manolo. É o mellor para ese posto. O viaxe élargo, xa levarei 5 meses cando cheguemos ao descubrimento daAtlantida. Aí pararemos, uns comerán, outros traballaran pero eu máisManolo iremos nadar. Mentres nadabamos observamos que algo brillanteasomaba no fondo mariño e somerxémonos no mar. Atoparamos unhacidade, da que se houbésemos baixado mais morreriamos porquecomezaron a saír cousas estrañas, peces malformados e ata pode quepantasmas. Amoso outra fotografía.Subimos de súpeto, como se levaramos un foguete no cú. Pode que sexaa vez que mais medo pasara na miña vida, presenzar tales cousas, ou podeque so sexa un mal presentimento. O barco estaba moi lonxe e candoManolo e eu estabamos respirando por fin, algo tocoume a perna. Unhome medio zombi, que so dicía rooooob, roob. Rectifico, a vez que maismedo pasarei será esa. O barco chegou e nos dixo que atoparon outro sen
  4. 4. tripulación chamado Arbalakaya, a nos dábanos igual queríamos subirpero o que non nos contara era a outra metade que entrara no barco ehomes como o que nos atacou converteran aos demais tamén e tivemosque deixalos.Nesta viaxe nos imos saír moitos vivos. Aínda non o vin pero vendo o quenos vai pasar, xa é de esperar.Por fin chegaremos ao Polo, xa non sei sé e o Norte ou o Sur, pero será oSur, por lóxica. Só quedamos 5, Manolo, Xosé, Paco, Francisco e eu.Francisco non aturará o frío e morrera.Quedamos 4, nin que fora a película que viramos aquel día. Como era...Destino final, pode ser. Unha carallada de película.O barco pararase e caerei, outra vez, xa sabes o torpe que son e o mal queesta isto. Estarei debaixo da capa de xeo intentando saír, mentres osdemais ven a miña cara de pánico a través do xeo e ti serás o meu ultimopensamento, neniña. Pero ti non sufras, es forte e apañaraste sen min, xanon terás que aturar a este vello. Seguramente e coñecéndote, agoramesmo estes chorando. Miña filla, como sinto dicirte isto pero, o viaxe xacomezou, estou a dous días de que pase e cando remates de ler esta carta,quedarei sen osixeno.Pequena, non fagas das túas e sé feliz. Contra o destino e o mar non sepode loitar.Bicos.Quérete o teu pai.
  5. 5. Son o pensamento de Susana:Non podo deixar que morras se de min depende. Non deixarei de lelacarta se así ti vives. E leuna unha e dúas e dez veces.Son o pensamento do Pai:Que esta a pasar? Porque non morro? Non e que queira pero suponse queo vira no espello. Xa que non morro intentarei salvarme. E así o fixen,dunha patada rompín o xeo e saín. Volvín o Barco cos meus compañeiros echeguei a casa, a petar na porta.Son o pensamento de Susana:Pasou tanto tempo, tantas veces lin a carta, que quedei durmir, e amencínchorando.
  6. 6. Ao verse os dous, bicáronse. A alegría mais enorme das súas vidas, terseun ao outro a pesar de todo. Pero quen sabe, se ía volver ou non; porqueo mar e como a vida, vese o principio pero non o final.
  7. 7. FINAna Mª Fdez Fieiro (3ºESO-A) e Sara López Asorey (3ºESO-B)

×