Andrea Iglesias Rodríguez 
1ºBach.-B 
O 
CREPÚSCULO 
E AS 
FORMIGAS
OS HOMES E A NOITE 
“Agora tócanos a 
nós, bailarín”
DÚAS CARTAS A LOU 
“A Vella tiña moitos anos, sen dentes; estaba enloitada e cega. Era 
formidábel a posición que adoptaba...
O SUSO 
“Dinlle a volta moi 
asustado, pro sen 
medo. Dinlle a volta. O 
rapaz afogado tiña ollos 
de animal de 
baixoterr...
BOAS NOITES. EIRE 
“Violeta abriu a porta do piso. 
Ingresaron nunha grande habitación moi 
mal iluminada por unha bombill...
DIARIO 
“Compostela estaba dormida. Menos 
eu. Eu estaba desperto. Como agora. 
Pro na rúa da Balconada había moito 
medo....
UN CHINCHE DURME NO TEITO 
“Leva un mes chovendo. 
Leva un mes marcando, a 
campá da catedral, un 
tempo submariño, lento ...
A CASA AZUL 
“Sodes unha presa de 
cagados… Non hai homes no 
bairro. Sodes mariolas. 
Estades todo o día deitados, 
mentr...
RAMIL, RAMIL, VAS MORRER, RAMIL 
“Pero Charles Eguières fixera fogo sen 
apuntar, pois estaba moi cegado pola lus da 
lint...
A CABEZA FENDIDA 
“Mari non sabía o que ía facer. Mari non podía – destas cousas que pasan, cousas 
nadas pra seren laiada...
O CADRO ASASINADO 
“Apenas un home e mais 
unha muller dentro dunha 
quente habitación. Cheiraba 
a óleo”
Próximos SlideShares
Carregando em…5
×

Andrea Iglesias. o crepúsculo e as formigas (artístico)

836 visualizações

Publicada em

tarefa de lectura

Publicada em: Educação
0 comentários
0 gostaram
Estatísticas
Notas
  • Seja o primeiro a comentar

  • Seja a primeira pessoa a gostar disto

Sem downloads
Visualizações
Visualizações totais
836
No SlideShare
0
A partir de incorporações
0
Número de incorporações
274
Ações
Compartilhamentos
0
Downloads
2
Comentários
0
Gostaram
0
Incorporações 0
Nenhuma incorporação

Nenhuma nota no slide

Andrea Iglesias. o crepúsculo e as formigas (artístico)

  1. 1. Andrea Iglesias Rodríguez 1ºBach.-B O CREPÚSCULO E AS FORMIGAS
  2. 2. OS HOMES E A NOITE “Agora tócanos a nós, bailarín”
  3. 3. DÚAS CARTAS A LOU “A Vella tiña moitos anos, sen dentes; estaba enloitada e cega. Era formidábel a posición que adoptaba. Estaba sentada nun tallo baixiño e a testa descansáballe sobre os xeonllos. Erguía a testa moi poucas veces. Por exemplo, cando eu entrei ergueuna e fixo como se ollara pra min. Isto era unha coquetería, pois xa un se decataba desiguida que estaba cega.”
  4. 4. O SUSO “Dinlle a volta moi asustado, pro sen medo. Dinlle a volta. O rapaz afogado tiña ollos de animal de baixoterra. Tiña os ollos do Suso. Tiña a ademirada cara do Suso. O rapaz afogado era o Suso.”
  5. 5. BOAS NOITES. EIRE “Violeta abriu a porta do piso. Ingresaron nunha grande habitación moi mal iluminada por unha bombilla baixa, impotente contra as sombras que avanzaban dende os currunchos. Unha estantería chea de libros ascendía até o teito. Tres ou catro ilustracións de calendario, pendían dunha parede. Noutra, fotografías, un basilisco embalsamado e mais unha abaneante e grande tea de araña. Nunha cama turca dormía un home.”
  6. 6. DIARIO “Compostela estaba dormida. Menos eu. Eu estaba desperto. Como agora. Pro na rúa da Balconada había moito medo. Un medo antergo e lourido. Até a miña fiestra de insomne chegaba o medo. Pechei a fiestra. Pero o medo entrara xa e estaba dentro, moi tranquilo, deitado na miña propia cama, fumando un dos meus propios pitos loiros. Eu sabía que xa entrara. Pero non sabía que clas de medo era.”
  7. 7. UN CHINCHE DURME NO TEITO “Leva un mes chovendo. Leva un mes marcando, a campá da catedral, un tempo submariño, lento e baleiro.”
  8. 8. A CASA AZUL “Sodes unha presa de cagados… Non hai homes no bairro. Sodes mariolas. Estades todo o día deitados, mentres as vosas mulleres desfán os riles apañando nas colillas, Vivides de señoritos, queréde-lo caldo con sustancia, cando vos peta… E nós calamos. As mulleres a calar.”
  9. 9. RAMIL, RAMIL, VAS MORRER, RAMIL “Pero Charles Eguières fixera fogo sen apuntar, pois estaba moi cegado pola lus da linterna. Foi por isto que non tocou a Ramil. E, facilmente, Ramil desarmou a Charles. Facilmente derrubouno dunha pancada. Facilmente o ergueu. Moi facilmente, derrubouno doutra formidábel pancada no queixo. Esta vez Charles Eguières rolou pola aba do monte de mineral de ferro, provocando a avalancha de case a metade do monte de mineral de ferro.”
  10. 10. A CABEZA FENDIDA “Mari non sabía o que ía facer. Mari non podía – destas cousas que pasan, cousas nadas pra seren laiadas – prever o seu fin. Porque ela, por facer namais que unha brincadela, deixou o carreiro, rubiu ao penedo e cando ría leda no seu cimo, escorrega. E cai do penedo embaixo. E cai coa cabeza pra abaixo. E fendeu a cabeza”
  11. 11. O CADRO ASASINADO “Apenas un home e mais unha muller dentro dunha quente habitación. Cheiraba a óleo”

×